French Connection (#6)

Ik herinner me nog goed hoe Gert en ik op een mooie septembermiddag door Marjorie over allerlei slingerdeslang weggetjes naar een repetitieruimte in een landhuis ergens in de Dordogne werden gereden. Bij binnenkomst zag ik Hans achterin de kamer zitten. Hij hield bladmuziek omhoog en ik ging in een stoel naast hem zitten om te horen wat het was. ‘Jazz standards’ zei hij, net voordat de band een nieuw nummer inzette. De kamer vulde zich met opzwepende, jazzy klanken. Ik realiseerde me ineens dat ik naar twee helden uit mijn jeugd zat te luisteren, terwijl ik naast een derde zat. Chris en Gerard Koerts en Hans Ziech, drie muzikanten uit mijn favoriete band. U weet wel, Earth and Fire.

Mijn sneue lot als fan uit de tweede golf is dat ik twee van die muzikanten nooit spelend in Earth and Fire op een podium heb zien staan. Hans verliet de band al in 1974 en Chris speelde zijn laatste akkoorden als gitarist van Earth and Fire op zijn verjaardag in 1979. Gelukkig heb ik Gerard nog wel een paar keer zien optreden. De eerste keer was tijdens het NCRV festival op 23 mei 1981. Jaren later las ik in de Earth and Fire biografie van Fred en Dick Hermsen waarom het toen best lang duurde voor de band het podium op kwam. Gerard moest uit Frankrijk komen en meldde zich wat aan de late kant bij de artiesteningang van Ahoy.

Die bewuste middag in Frankrijk waren Gert Oosterhuis en ik niet aanwezig bij een repetitie van Earth and Fire, maar van French Connection, de band waarin Chris en Gerard een aantal jaren samen speelden. Het was in 2017 en de broers woonden toen al jaren in Frankrijk. French Connection was in 2004 opgericht door Chris en toetsenist Gerhard (Gérard) Weisshaupt. De eerste bassist (en zanger) Nick Radcliff verhuisde in 2015 waarna Gerard werd gevraagd om te komen bassen. Toen wij er waren speelde Gerard op bas, Gérard op toetsen, Sam Drury op drums en Chris zoals altijd op z’n Gibson. Saxofonist Wieger Frenken en zangeres Maria Autana waren die middag verhinderd. De repetitie vond plaats in het huis van Gérard. Bijzonder voor ons was dat Hans die middag ook bij de repetitie aanwezig was. Hij logeerde met zijn vriendin Corine bij Gerard en Ella, terwijl Gert en ik te gast waren bij Chris en Marjorie.

Wat genoot ik van die middag! Van de gespeelde nummers zijn me het meest de instrumentale meesterwerken Children (Robert Miles) en Also sprach Zarathustra (Deodato) bijgebleven. Mooi vond ik de blik van Gerard naar Chris als er zich een overgang in de muziek aandiende. En heerlijk waren die ‘verhalenvertellende’ solo’s van Chris. Ik zag dat de broers het nog steeds heerlijk vonden om muziek te maken, maar begreep ook dat optreden voor publiek daarbij geen noodzaak was. Met French Connection hadden ze in de jaren wel af en toe opgetreden, maar vaker op gezellige tuinfeesten dan op de officiële podia. Wat me toen ook opviel was dat ze nog steeds het beste uit de muziek wilden halen waardoor ik ineens snapte waarom ze altijd naar het hoogste voor hun band Earth and Fire hadden gestreefd.

Vandaag is het twee jaar geleden dat Gerard overleed. Rond borreltijd schenk ik mezelf een biertje in, swipe nog eens door de foto’s van die middag en proost op hem en op zijn muziek die mij nog steeds zoveel vreugde geeft.


French Connection speelt ‘Also sprach Zarathustra’ tijdens
een feest van Gérard op 17 augustus 2019. Met nieuwe bassist Stefan.

Foto van Gerard en Chris: Maria Autana

Goudkoorts (#5)

Het is Valentijnsdag vandaag. Een dag om verliefd te zijn. En dat ben ik. Al meer dan 40 jaar loop ik smoorverliefd langs de oevers van het oeuvre van mijn favoriete band. U weet wel, Earth and Fire.

Tijdens die jaren stopte ik regelmatig even bij een bocht in de rivier die Internet heet en zocht ik met Google, de hedendaagse goudpan – het filter van internet – naar een klompje goud. Vroeger waren dat LP’s en parafernalia die ik nog niet in mijn bezit had. Via e-bay gekochte Japanse CD’s, buitenlandse singles, bijzondere persingen, de lucifershoes en het Roger Dean-album. Zelfs het boek van Roger Dean met al z’n hoezen voor diverse popgroepen. Maar ook elk nieuwtje over mijn lijfband verzamelde ik als ware het een kostbaar flintertje goud.

De laatste jaren leek de goudbron opgedroogd waardoor de gouddeeltjes steeds kleiner werden. Of vond ik helemaal niets. Of zocht ik niet goed genoeg. Want afgelopen woensdag maakte meester goudzoeker Ko gewag van een grote goudklomp en plaatste het bericht erover in de Earth and Fire Facebookgroep. En daarna kwam er een ware goldrush op gang. De fans struikelden virtueel over elkaar heen om te weten te komen waar zij het goud konden vinden. De reacties gingen van ‘fake news?’, ‘waar bestellen’, ‘leuk voor de heb’ tot aan de vraag of het wel om the real thing ging.

De betreffende goudklomp is een speciale ‘50th anniversary edition’ van het album Song of the Marching Children. Op goud vinyl! Omdat het 50 jaar geleden is dat het album voor het eerst werd uitgebracht. Dat was in oktober 1971. Geweldig dat er nog platenlabels zijn die juweeltje oppoetsen en opnieuw onder de aandacht brengen. Vorig jaar verscheen bij Music on Vinyl, de uitgever van deze bijzondere verjaardagseditie, ook al het dubbelalbum Golden Years. Toen op rood vinyl, in een beperkte oplage van 1.000 stuks. Elke plaat met een eigen nummer.

Gouden platen waren vroeger een uiting van commercieel succes en werden uitgereikt aan bands die 30.000 exemplaren van een bepaald album hadden verkocht. Voor Song of the Marching Children kreeg Earth and Fire in juni 1973 goud. Die gouden status van een album was toen nog heel overzichtelijk. Het album was dan echt 30.000 keer over de toonbank gegaan. In de slipstream van die verkoop werden er hier en daar wel eens kopieën gemaakt, maar dat was toen nog geen bijl aan de wortels van het verkoopsucces.

De release van de 50ste verjaardagseditie staat gepland op 6 maart en de goldrush is al in volle gang. Want er worden slechts 750 exemplaren geperst. Ook weer elk apart genummerd. Dus wie dit collectors item wil hebben moet er snel bij zijn. Misschien een leuk verlaat Valentijnscadeau? Ik heb mijn exemplaar alvast veilig gesteld. Ontvang ik als fan ook eens goud…

George Kooymans (#4)

George Kooymans is ziek, hij heeft de ziekte ALS. Ik schrok van het nieuws. Bijna net zo erg als toen ik in 2012 hoorde dat Jerney Kaagman Parkinson heeft. Of recenter Rob de Nijs. Popidolen uit mijn jeugd. Artiesten die, na altijd on-the-road te zijn geweest en de sterren van de hemel spelend, nu door een slopende ziekte tot stilstand komen. George kennen we allemaal als medeoprichter, gitarist en zanger van Golden Earring. Een band die het eeuwige leven leek te hebben, maar nu na 60 jaar toch gedwongen stopt. Juist voor George heb ik altijd een zwak gehad. Vanwege zijn stem en hoe hij de noten uit zijn tenen leek te halen. En natuurlijk omdat hij verantwoordelijk was voor de eerste single van mijn favoriete band. U weet wel, Earth and Fire.

Er was altijd een nauwe band tussen Earth and Fire en Golden Earring. Niet gek als je bedenkt dat ze allebei onderdeel waren van de Haagse beatscene. Hun gezamenlijke geschiedenis begon in 1969 toen Barry Hay een optreden van Earth and Fire bezocht om te horen hoe ze klonken. Chris Koerts vertelde later dat ze uitgerekend die avond niet speelden, omdat ze de apparatuur beneden peil vonden. Barry vond dat zo mooi eigenzinnig dat hij ze ongezien als supportact van Golden Earring koos. Daarna trok Earth and Fire zo’n vier keer per week door het hele land, in het kielzog van grote broer de Earring. Earth and Fire kwam net kijken en de Earring was al een bekende rockband, aan de vooravond van een tour door de Verenigde Staten.

Toch was Earth and Fire niet zomaar een beginnend bandje. Dat ze talent hadden, zag ook Freddy Haayen. En dat leidde datzelfde jaar nog tot een eerste single. In de biografie over Earth and Fire die ik er nog maar eens op nasloeg, las ik dat Chris en Gerard nog wat onzeker waren over hun eigen nummers en daardoor een liedje van George kozen. En de rest is geschiedenis. Seasons bleek een schot in de roos. Het nummer bereikte in januari 1970 de 2e plaats in de Top40 en haalde zelfs een 3e plaats in de Japanse hitparade. Op eigen kracht deed Earth and Fire het daarna minstens zo goed, zo niet beter. Toch denk ik dat ze voor dat eerste zetje nog altijd schatplichtig zijn aan George en zijn band Golden Earring.

Mijn lijfband hield al jaren geleden op te bestaan, de Earring nu. De redenering is dat in een hechte vriendenclub de leden onvervangbaar zijn. Ik vind dat ontroerend. Het concert van 16 november 2019 in Ahoy blijkt nu hun laatste show te zijn geweest. George trad zelf nog op met zijn driemansformatie Vreemde Kostgangers. Met Henny Vrienten en Boudewijn de Groot. De optredens die hij begin 2020 gaf, tot corona alles stil legde, waren dus zijn laatste optredens. Bijzonder is dat juist tijdens die shows het nummer Seasons op het programma stond. Het nummer waar het voor Earth and Fire allemaal mee begon.

Vreemde Kostganger spelen Seasons – De Oosterpoort, Groningen – 22 februari 2020

Foto: Kees Tabak

Van fan naar idool (#3)

Daar staat hij in het Volkskrant Magazine. Tim Treffers, een man met smaak. Hij vertelt over zijn kledingstijl en over zijn favoriete plek in Utrecht. Tim is zanger. Hoewel hij in eigen land vrij onbekend is, is hij ‘Big in Japan’. Een demo aan P-Vine Records, een Japans platenlabel, mondde uit in een 5-jarig contract. Ik ken Tim. Samen publiceerden wij aan het begin van de zero’s een website over mijn favoriete band. U weet wel, Earth and Fire.

Meer Earth and Fire fans zullen Tim kennen. Hij zong in 2017 samen met Marieke Eeelman in de theaterrockshow Invitation to the Sound. De show was een eerbetoon aan de muziek van Earth and Fire. Wie de band van theater tot theater volgde, zag Tim op het podium groeien. Van in het begin betrekkelijk voorzichtig op de achtergrond naar brutaal en zelfverzekerd naast Marieke op het einde van de tour. Ik genoot van hem op het podium. Ik was trots op hem.

Toen ik Tim leerde kennen was hij nog jong, hoewel ik dat toen niet wist. Ik kende hem alleen via mailcontact. In mijn tienerjaren had ik altijd het meeste contact met fans uit de tweede golf, de tijd na Weekend. Maar ik wist dat het overgrote deel van de harde kern al sinds de beginjaren van de band fan was en ik nam aan dat Tim tot die generatie behoorde. Het viel me wel steeds meer op dat Tim heel handig was met het bouwen van de site, het bewerken van foto’s en het vinden van nieuwe informatie.

Tim bleek net zo oud te zijn als ik was toen ik Earth and Fire voor het eerst ontdekte. Ik was verrukt, want daaruit bleek maar weer hoe tijdloos de muziek van ons lijfbandje is. Ook nu nog steeds krijgen we mails van jonge, zelfs buitenlandse fans die de band net hebben ontdekt en alles over ze willen weten. Ik vind het geweldig dat er elk jaar weer nummers in de Top2000 staan en dat Memories laatst zelfs in de nummer 1 Top 60 van Radio West stond. Er zijn nog steeds voldoende mensen die de muziek zo’n warm hart toedragen dat ze stemmen op Earth and Fire.

Terug naar Tim. We hebben samen mooie dingen meegemaakt. We werden gevraagd om mee te werken aan de DVD met hits van Earth and Fire en werden zelfs nog op de hoes vermeld. We werden uitgenodigd om de opnames van Idols mee te maken, waar we na afloop een ontmoeting met Jerney hadden. Ons nauwe contact met Dick en Fred Hermsen toen zij het boek over de band schreven. Of die keer dat we samen bij Jerney en Bert op de koffie gingen om DVD’s te brengen die we gedigitaliseerd hadden. Twee fans en hun idool.

En nu is Tim zelf een idool. In Japan is zijn muziek, dat onder het muziekgenre ‘blue eyed soul’ valt, mateloos populair. Zijn eerste twee albums deden het in Japan zo goed dat ze de aandacht trokken van de succesvolle zangeres Mimlus Naito Aikiko. Ze zong een duet met Tim en toerde met hem door Japan langs de steden als Tokyo, Nagoya, Gumma en Osaka. Een rijzende ster in het land van de rijzende zon.

Foto: Jordi Huisman voor de Volkskrant

Zoals het avondklokje thuis tikt, tikt het nergens (#2)

Mijn jongste zoon werd afgelopen week 18 en kreeg van een van z’n vrienden het album My Beautiful Dark Twisted Fantasy van Kanye West uit 2010. Een klassieker, schijnt. Zwart vinyl in een driedubbeldikke hoes. Ik herkende het geluk op het gezicht van mijn zoon, de voorzichtigheid waarmee hij het album van z’n beschermfolie ontdeed en het zweet in zijn handen toen hij de hoes opensloeg. Ik zag mezelf ruim veertig jaar geleden gelukkig zitten zijn met een prachtige albumhoes van mijn favoriete band. U weet wel, Earth and Fire.

De twee jongens snelden naar boven om het vinyl op het blauwe Crosley-platenspelertje te leggen. Een impulsaankoop waarvan ik hoopte dat het ooit van pas zou komen en dat nu al enige maanden een min of meer permanente plek had gevonden tussen headphones, snoepverpakkingen, drinkpakken en game controllers. Want ja, mijn zoon is gek op vinyl. En op mooie hoezen. Hij kwam na het luisteren van MBDTF enthousiast naar beneden om me het verschillende losse artwork te laten zien waarmee hij de voorkant van het album kan aanpassen naar gelang zijn smaak of stemming. “Cool hè?”

Ook mijn lijfband wist hun geniale muziek in prachtige jasjes te verpakken. Zoals de debuutelpee die eruit ziet als een luciferspakje. Of de prachtige dubbele bodem van de Roger Deanhoes, speciaal ontworpen voor de Britse markt. Allebei collectors items waar je nu wel €100 tot € 250 voor moet neertellen, áls je ze al ergens tegenkomt. Vermaard zijn ook de tekeningen van Eric van der Weijden voor de albums Song of de Marching Children en natuurlijk Atlantis. En ik hield van de inlegvellen met songteksten, waarvan ik de liedjes altijd meezong. Heerlijke herinneringen die boven komen drijven.

Het zijn herinneringen waarmee ik ook na 21 uur de avond wel doorkom. Vind ik de avondklok een beknotting van mijn vrijheid? Wordt mij mijn avondwandeling ontnomen? Het is een van de maatregelen om het aantal besmettingen terug te dringen, om uiteindelijk sneller van het virus af te zijn. En dat willen we toch allemaal? Beter nu even diep duiken om daarna sneller boven te komen. Stook dus de openhaard op, schenk een wijntje in en stof je platenspeler af. Haal voorzichtig het zwarte vinyl uit de hoes, luister naar het eerste ruizen van de naald op de plaat, herken de ingesleten tik tijdens dat mooie gitaarstukje en laat de herinneringen toe die vanuit de diepte naar boven komen.

Why can’t we go
over the untouched road
Is it too winding
Flanked by reflections of time
Go and expericience
Learn the human destiny
Happiness and sadness
Posts of your life time

(Uit: Song of the Marching Children)