Meet & Greet ter ere van 50 jaar naam Earth and Fire

Op 23 november 2018 is het 50 jaar geleden dat Earth and Fire voor het eerst onder deze naam een optreden gaf in het gebouw ABC in Beverwijk. In het museum van 192TV in Nijkerk vindt op dit moment de tentoonstelling ‘The Golden Years of Dutch Pop Music’ plaats. Een uitgelezen kans om – te midden van fraaie herinneringen en vaak collector’s items uit de hoogtijdagen van de Nederpop en de zendschepen – op 24 november tussen 14.00 en 17.00 uur een informele Meet & Greet te organiseren met oud-bandleden en fans. Naast Chris Koerts, Hans Ziech, Theo Hurts en enkele roadies zullen ook Marieke Eelman en Wilco Witte van Invitation to the Sound aanwezig zijn.

Met dank aan Bert van Breda & 192TV.

Pre-stream primeur! ‘Weekend’ 2018 door Wattmen

We kijken er steeds vaker naar uit… Regelmatig snort onze ‘diehard’ E&F-fan én speurheld John Hamelink op het internet de meest verrassende geluidsfragmenten op. Samen met Ko van den Broek mogen we beiden gerust hofleverancier van de besloten Earth and Fire Facebook groep noemen: ze posten soms werkelijk pareltjes uit de schatkist van de Earth and Fire historie op het vlak van beeld, geluid en knipsels. Zo plaatste John op 11 december van het afgelopen jaar een demo versie van ‘Weekend’ in de uitvoering van Bert Leijssen uit België. De reacties hierop – waaronder die van Gerard en Ella Koerts zelf – waren zeer enthousiast. Gert Oosterhuis viel zo’n beetje van z’n stoel; zó ondersteboven was hij van deze uitvoering. “Kent het festival-minnend publiek uit de lage landen deze song echt nog niet…?” Alle reden voor hem om op zoek te gaan naar het verhaal achter de muzikanten en deze ‘Weekend’ in-een-quasi-R.E.M.-jasje.

Bert Leijssen vertelt hem hierover:

“Er zijn zo van die nummers die zich in je achterhoofd nestelen en die te pas en te onpas boven komen drijven. Oorwurmen. ‘Words’ van F.R. David is zo’n song. En ‘Weekend’ is ook zo’n liedje. Ik was al erg blij met jouw eerste reactie, maar toen je vertelde dat Gerard Koerts onze versie ook kon smaken, sloeg ik natuurlijk helemaal achterover! Er zat eigenlijk helemaal geen bedoeling achter deze cover, behalve dat ik het altijd een heel tof nummer heb gevonden en dat ik er ‘ooit wel eens iets mee wilde doen’. Ik moet het als kind vaak op de achterbank van de auto hebben gehoord. Hoewel ik thans meer van de Indie- en alternatieve muziek ben, zat het nummer een tijdje geleden weer in m’n hoofd. Met name het lijntje “Friday night when I’ll see you again…” weet mij elke keer weer te raken. Ik mag het nummer dan wel zingen, maar de meeste credits gaan naar mijn muzikale kompaan Tijl Cuppens. Hij kende het nummer in eerste instantie niet meteen en op basis van wat vage instructies van mijnentwege heeft hij het muzikale gedeelte voor z’n rekening genomen. Tijl heeft het arrangement grotendeels bedacht en bovendien alle instrumenten ingespeeld. De demo is oorspronkelijk een heel rudimentaire uitvoering, een dik jaar geleden opgenomen op de zolderkamer; een degelijke maar al bij al beperkte homestudio. Misschien zit de charme van de sound wel net in die beperking… De backing bijvoorbeeld is ingezongen door An – de vriendin van Tijl – en dat was eerder bedoeld om een leidraad voor mij te zijn. Haar spontane take pakte echter zo goed uit dat we besloten het ‘op tape’ te laten staan. Heel eerlijk gezegd heb ik al die tijd wel een onderbuikgevoel gehouden dat onze versie ‘iets speciaals’ heeft en vroeg of laat wel eens zou worden opgemerkt. Enige tijd terug hebben we het nummer ook al een keer live ten gehore gebracht. ”

Bert en Tijl kennen elkaar al enkele decennia en ze hebben in die jaren zowel samen als los van elkaar muziek gemaakt. De muzikale invloeden op de mannen gaat terug tot minstens de jaren ’90. Aanvankelijk speelden ze samen in de band Debris, dat erg geïnspireerd was op de toen heersende Britpopgolf met ook invloeden van R.E.M. en Pixies. Daarmee werd de band opgemerkt door Limbomania 1997; een rockconcours voor Limburgse bands. Ze speelden er in de finale én wonnen de publieksprijs. Als gevolg daarvan speelde de band ook in Nederlands Limburg met als resultaat het opnemen van twee songs in Maastricht voor een CD ter promotie van Belgisch- en Nederlands Limburgse bands. Een paar jaar later stapte Bert als zanger/toetsenist over naar de band Very Camel. Met deze band eindigde hij als 3e tijdens een editie van het befaamde Belgische Humo’s Rock Rally. Door deze positie kreeg de band flink wat exposure en kwam terecht in het voorprogramma van Novastar, Admiral Freebee en Echo & The Bunnymen. Een opgenomen EP bracht evenwel niet het succes waarop men had gehoopt en de band raakte van lieverlee op een verloren spoor. Twee jaar geleden bracht een vrijgezellenavond de leden van Debris weer bij elkaar en is de cirkel rond. In deze samenstelling treedt de band thans weer sporadisch op. Daarnaast maken Bert en Tijl samen muziek onder de naam Wattmen.

Gesteund door alle positieve reacties en het enthousiasme uit de achterban van Earth and Fire besloten Bert en Tijl om hun demo versie van ‘Weekend’ professioneel op te vijzelen, zonder het oorspronkelijke pure geluid teniet te willen doen. Dankzij de deskundige handen van producer Jussi De Nys is er een nieuwe mix af en heeft hij het kunnen opwaarderen naar een song, die bepaald niet misstaat tussen de grote jongens. Wattmen blaast ‘Weekend’ in een zeer eigen en volwassen stijl nieuw leven in, dat geheid hit-potentie heeft om weer generaties vooruit te kunnen. Of om met Bert’s woorden te spreken: dit is ook zo’n oorwurm die je niet meer uit je hoofd krijgt.

Beluister ‘Weekend’ 2018 vast per pre-stream via:

https://soundcloud.com/bert-leijssen/wattmen-weekend

Op zeer korte termijn zal het nummer te downloaden/streamen zijn via Spotify, ITunes en andere streamingdiensten.

In memoriam: Martin Smit

Via oud-bassist Hans Ziech kwam deze week het bericht tot ons dat Martin Smit op 18 februari jl. op 72-jarige leeftijd is overleden. Martin was dé man achter de hallucinerende lichtshows bij de optredens van Earth and Fire in de eerste succesvolle jaren van de band.

Zijn ‘Ellen Space Lightshow’ werd opgemerkt door Hans Ziech en Chris Koerts. De mannen van Earth and Fire legden het contact met Martin en hij kwam in dienst bij de band en nam per optreden één of meer assistenten mee. In het begin Kees Kamman, later Ger Nieland, uiteindelijk Frits Blomsma. De naam van de lichtshow werd op enig moment omgedoopt in – hoe toepasselijk – de ‘Earth and Fire Lightshow’ en zette van 1968 tot in 1973 elk podium van de band in vuur en vlam. Daarna maakte de show plaats voor de nieuwste lichttechnieken van dat moment en met andere medewerkers.

Op een stellage midden in de zaal toverden de lichtmannen met chemicaliën en glasplaatjes, waartussen inktvloeistof door verhitting van de lampen ging ‘bubbelen’. De mannen werkten met zes projectoren. Tot ver in de zaal vermengde de geur van fosfor en zwavel zich met die van bier, tabak en marihuana. De tekening op de binnenhoes van ‘Song of the Marching Children’ werd dankbaar benut als inspiratiebron. Delen van die afbeelding werden levensgroot geprojecteerd op het toneel.

[Bron: De biografie van de band, blz. 59]

Wie in het afgelopen jaar één van de theatershows uit de productie Invitation to the sound of Jerney Kaagman and Earth & Fire van Marieke Eelman en haar band heeft bezocht, heeft met eigen ogen kunnen zien hoe spectaculair de lichtshow van Earth and Fire destijds moet zijn geweest, aangezien deze show volledig was geïnspireerd op de ‘Earth and Fire Lightshow’ van Martin en zijn companen.

Martin (op de foto achter in de zaal aan het werk tijdens een concert van Earth and Fire) woonde in de Hoeksche Waard. Onze gedachten gaan naar zijn nabestaanden en wij wensen hen sterkte toe.

Muze Jerney vandaag 70

Gert Oosterhuis schreef op zijn Facebookpagina een mooi eerbetoon aan Jerney, ter ere van haar 70e verjaardag. Tekst met toestemming overgenomen.   

“Muze Jerney Kaagman. Respect voor deze vrouw. In combinatie met het unieke geluid van Earth and Fire was zij begin jaren ’70 voor een belangrijk deel bepalend voor mijn jeugd en die van vele andere muziekliefhebbers. Muziek die tot op de dag van vandaag van invloed is (geweest) op vele andere startende Nederlandse bands en zangeressen. Gasten wilden mét haar zijn, meiden wilden óf haar zijn óf keken de andere kant op :-). Een middenweg was er niet. 

Na haar actieve jaren in de muziek, zette ze de commerciële radio mede op de kaart, lobbyde ze actief in politiek Den Haag voor het regelen van naburige rechten voor popmuzikanten en werd ze directeur van Buma Cultuur. Alles met het oog op regelingen waar Nederlandse artiesten vandaag de dag nog profijt van hebben. Terecht dat ze in haar carrière meerdere onderscheidingen heeft ontvangen, waaronder de Ridder in de Orde van Oranje Nassau, de Lifetime Achievement Award van de Vereniging Nederlandse Poppodia; werd ze erelid van de Buma Stemra en ontving afgelopen december nog de Hans Kostermanprijs van rechtenorganisaties Sena en NORMA. 

In 2009 trok ze zich meer en meer terug uit de publiciteit. Drie jaar later maakte ze bekend de ziekte van Parkinson te hebben. Jerney zou Jerney niet zijn om deze ingrijpende verandering in haar leven positief om te buigen en zo zet ze zich sindsdien in als ambassadeur voor de Parkinson Vereniging. Hoe het nu met haar gaat, vertelde ze onlangs in het ‘Theater van het Sentiment’

Foto: Anton Corbijn

Vandaag is het 9 juli, de dag waarop zij 70 wordt. En precies de datum 45 jaar geleden dat ik haar en de band als 10-jarig schoffie op het podium voor het eerst ‘live’ zag optreden. Aan felicitaties op FB doe ik niet vaak, maar voor Jerney maak ik graag een uitzondering. De bijgevoegde foto is gemaakt door Anton Corbijn, de huisfotograaf van die andere geweldige lijfband van mij, Depeche Mode.”