Wat krijg je als je meer dan twintig topmuzikanten uit Nederland en Engeland samenbrengt, hen in een studio zet en vraagt om een dubbelalbum vol favoriete covers én eigen werk op te nemen? Het antwoord luidt: de Musicians Union Band. Het project van deze supergroep verscheen in de zomer van 1971 en was een initiatief van Hans Vermeulen (Sandy Coast) en de Britse gitarist Ray Fenwick (o.a. Spencer Davis Group).
Het idee was simpel maar ambitieus: breng de beste stemmen, gitaristen en ritmesecties samen, laat hen spelen wat ze zelf het liefst zouden doen, en maak daar een dubbelalbum van dat ook internationaal zou kunnen doorbreken. In de praktijk bleek het minder eenvoudig. In een artikel uit 2018 schrijft Harry Knipschild: Achteraf vertelde Hans aan een verslaggever van de Telegraaf: ‘Ik ben er een jaar mee bezig geweest om de groep überhaupt bij elkaar te krijgen en nu er dan eindelijk een plaat in de winkels ligt begint iedereen over de royalty’s te zeuren. Een kind kan toch begrijpen dat je voor 21 man de zaken niet tot in de puntjes voor elkaar kunt krijgen, nietwaar? Ik had een budget van nog geen vijfduizend gulden, en dat is in de sessies wel aan de drank opgegaan.‘
 |
Ondanks de organisatorische worstelingen is het resultaat bijzonder. Het album is rijk aan stijlen: blues, gospel, country en funk wisselen elkaar af. Opvallend is de vanzelfsprekende eenheid die ontstaat, ondanks de veelheid aan betrokkenen. De internationale inbreng was aanzienlijk: naast Fenwick deden ook Nigel Olsson en Dee Murray mee, destijds net onderdeel van Elton Johns begeleidingsband. Aan Nederlandse zijde waren er bijdragen van onder meer Rudy Bennett (The Motions), Rinus Gerritsen (Golden Earring), Robert Jan Stips (Supersister), Peter Tetteroo (Tee Set) en natuurlijk Hans Vermeulen zelf.
 |  |
Een bijzondere bijdrage is die van Jerney Kaagman. Haar stem tilt het nummer City Ride boven de middenmoot uit. Terwijl veel tracks stevig geworteld zijn in blues en rocktradities, voegt Jerney’s zang een vleugje progressieve rock toe die zij ook in de succesnummers van Earth and Fire laat horen. Earth and Fire stond in 1971 volop in de belangstelling met vier top-tien hits en Jerney’s deelname aan de Musicians Union Band onderstreepte haar status als een van de opvallendste stemmen van de Haagse scene.
Op de vraag van een muziektijdschrift uit 1971 wat ze kon vertellen over haar aandeel in de Musician Union Band gaf Jerney een kritische kanttekening: ‘Hans Vermeulen heeft veel mensen gevraagd om mee te doen, maar stuitte op diverse bezwaren van platenmaatschappijen die hun artiesten een verbod oplegden om opnamen te maken voor een ander platenlabel dan waarvoor ze gekontrakteerd zijn. Zo iets kan in Engeland allemaal wél, hier in Nederland zijn we gewoon nog niet zo ver. In Engeland kan bijvoorbeeld een jongen van Pink Floyd je op een gegeven moment vragen: ‘Kom je vanavond langs? We maken opnamen’ Je gaat dan naar de studio waar soms een man of vijftig aan het musiceren zijn. Hans Vermeulen heeft mensen van diverse Nederlandse topgroepen gevraagd, maar hij kreeg het – helaas – niet voor elkaar. Jammer hoor!’
De tracklist van het album is een bont geheel. Covers als In My Room (The Beach Boys) en Bad Boy (een nummer van Eric Clapton en Delaney Bramlett) krijgen een frisse uitvoering, terwijl eigen stukken als Put Your Trust in the Lord en Yes It Must Be Spring laten zien hoe breed de muzikale interesses van de betrokkenen waren. Er is zelfs een heuse Elvis-medley, onder de noemer Elvis Lives, waarin met veel plezier nummers als Heartbreak Hotel en Jailhouse Rock door de mangel worden gehaald. De hitsingle Hans Brinker Symphony van Holland, een gelegenheidsformatie van bekende Nederpopbands uit een jaar eerder, staat ook op dit album.
Harry Knipschild legt in zijn artikel uit 2018 uit dat Hans en Ray hoopten met de Musicians Union Band met steun van Polydor een klinkende bijdrage te kunnen leveren aan wat toen de ‘Dutch Invasion’ werd genoemd. Dit in navolging van Shocking Blue, Tee Set en George Baker Selection, die kort daarvoor succes hadden in de Amerikaanse hitlijsten. Maar commercieel sloeg het project niet aan. Tegen de tijd dat het dubbelalbum in de winkels lag, was de Amerikaanse platenmaatschappij Colossus, die eerder Shocking Blue en George Baker Selection naar de VS had gebracht, al failliet. De timing zat tegen en een begeleidend live-optreden op 1 april 1971 vanuit de Nieuwe RAI in Amsterdam (voor het programma Jam van de Tros) kon het tij niet keren. De singles Bad Boy en In My Room haalden geen Top40-notering.
Toch heeft de Musicians Union Band achteraf een cultstatus gekregen. Originele vinylpersingen worden gezocht door verzamelaars, juist omdat het project zo’n momentopname is van de Haagse muziekscene rond 1970. Want een aantal grote namen uit die periode zijn toch op het album vertegenwoordigd.
Voor Hans Vermeulen was het avontuur een leerschool, zowel muzikaal als organisatorisch. Voor Jerney Kaagman was het een vroege gelegenheid om zich buiten Earth and Fire te laten horen, en daarmee bevestigde ze dat haar stem indruk kon maken. Het album mag dan geen hit zijn geworden, het documenteert wel een unieke poging om de Nederlandse popmuziek op de kaart te zetten. Niet als losse bands, maar als een collectief.
De volgende muzikanten namen deel aan dit project:
| Muzikant | Band |
|---|---|
| Polle Eduard (basgitaar, gitaar, vocalen) | Bekend van Tee Set, After Tea, Polle Eduard band en Pur Sang, de begeleidingsband van Rob de Nijs |
| Rudy Bennett (vocalen) | Bekend van The Motions en Galaxy-Lin |
| Onno Bevoort (drums) | Bekend van Sandy Coast |
| Bert Borgers (saxofoon, dwarsfluit, vocalen) | Bekend van Mr. Albert Show, Sweet d’Buster, Herman Brood en Raymond van het Groenewoud |
| Martin Van Duynhoven (drums) | Speelde met veel beroemde artiesten zoals Chet Baker, Frank Wright, Dexter Gordon en Willem Breuker |
| Hans Van Eijck (percussie, gitaar) | Bekend van Tee Set en After Tea |
| Ray Fenwick (gitaar, vocalen) | Bekend van Tee Set, The Spencer Davis Group en later lid van het studioproject Forcefield |
| Rinus Gerritsen (basgitaar, piano) | Bekend van Golden Earring |
| Jerney Kaagman (vocalen) | Bekend van Earth and Fire |
| Beer Klaassen (drums) | Bekend van Groep 1850 en Q65 |
| Ferry Lever (gitaar) | Bekend van Tee Set, After Tea, Polle Eduard Band, Kadanz en Pur Sang, de begeleidingsband van Rob de Nijs |
| Turquoise Marshall (vocalen) | Dit is Hilde Vermeulen, later bekend van Rainbow Train |
| Willy Morcus (drums, percussie) | Bekend van Sandy Coast en studiomuzikant |
| Dee Murray (basgitaar) | Bekend van Spencer Davis Group en Elton John |
| Nigel Olsson (drums) | Bekend van Uriah Heep, Spencer Davis Group en Elton John |
| Henk Smitskamp (basgitaar, vocalen) | Bekend van The Motions, After Tea, Sandy Coast, Shocking Blue, Livin’ Blues en Flight 505 |
| Robert Jan Stips (piano) | Bekend van Supersister, Golden Earring, Sweet d’Buster en Nits |
| Peter Tetteroo (vocalen) | Bekend van Tee Set |
| Hans Vermeulen (gitaar, piano, orgel, vocalen) | Bekend van Sandy Coast en Rainbow Train |
| Jan Vermeulen (basgitaar) | Bekend van Sandy Coast en Rainbow Train |
| Ron Westerbeek (orgel, piano, vocalen) | Bekend van Sandy Coast en Water |
Beluister hier de nummers van Musicians Union Band
Zin in meer achtergrondverhalen? Ga naar In Focus.